17

Poetins regime wendt het beeld dat het zelf van de revolutie schetste aan om de nationale eenheid te versterken. In eerste instantie wordt revolutie gedemoniseerd als een externe invloed op het gezonde, collectieve nationale lichaam. Daarna krijgt elke invloed die de bestaande regering verstoort een revolutionair tintje. Als derde stap wordt de duivelse besmetting die de nationale eenheid bedreigt, op uiteenlopende manieren verbannen en uitgedreven.
​De interne onrust die de autoriteiten ertoe brengt de publieke perceptie van de revolutie zelf te sturen, stemt dus amper overeen met wat er echt gebeurde in 1917. Het gaat hierbij om de eigenaardige historische verbeeldingskracht die de huidige hegemonie van patriottisme tekent, geworteld in het historische bewustzijn van een politieke elite die gedwongen wordt om een gebeurtenis te bespreken die ze liever zouden vergeten. Het spook van de revolutie is veel jonger en gevaarlijker dan de honderdste verjaardag doet vermoeden. Het officiële ideologisch kader voor de huidige herdenkingen is dan ook met zorg ontworpen om te voorkomen dat het spook opnieuw de kop opsteekt.

Ilya Kalinin is hoofddocent vrije kunsten en wetenschappen aan de staatsuniversiteit van Sint-Petersburg. Zijn onderzoek is voornamelijk gericht op de intellectuele en culturele geschiedenis van het vroege Sovjet-Rusland, de totstandkoming van de Sovjet-identiteit en de historische en culturele politiek van het moderne Rusland. Hij is hoofdredacteur van het Moskouse intellectuele blad Noodrantsoen: debatten over politiek en cultuur. Hij werd gepubliceerd in een groot aantal tijdschriften en zijn essays werden naar meerdere talen vertaald.