15

Achtenzestig jaar na het begin van een van de grootste vluchtelingencrises van de 20e eeuw overheersen nog steeds stereotype beelden van de Palestijnen als slachtoffers, terroristen of vrijheidsstrijders. Toch kent niemand hun naam en hoort niemand hun stem. De verhalen van de Palestijnen worden steevast door anderen verteld. Terwijl de internationale gemeenschap blind blijft voor de Palestijnse problematiek, verzetten de Palestijnen zich al generaties lang tegen de vergetelheid. Palestijnse kunstenaars en filmmakers komen in opstand tegen wat anderen in hun plaats vertellen, en hebben creatieve middelen gevonden om zelf van zich te laten horen.

De voorbije jaren bracht Palestina een nieuwe generatie filmmakers voort, die grenzen verlegt en de vrijheidsstrijd van een rijk geschakeerd volk voorop stelt. De Palestijnse filmmakers blijven weerwerk bieden aan de militaire bezetting van hun land en stellen naast de mislukkingen van hun leiders ook de corruptie en het ontaarde vredesproces aan de kaak. De regisseurs brengen liefdesverhalen, gedichten en dans op het witte doek. De films zijn een uitdrukking van een onblusbare levenslust.

Voorbij