16

Mei ‘68 blijft een cultureel ijkpunt, een symbool voor bevrijding en verzet tegen vastgeroeste machtsstructuren. Vijftig jaar geleden was het Paleis voor Schone Kunsten de centrale plek van het artistieke verzet in Brussel: van 28 mei tot 8 juni bezetten kunstenaars en studenten de centrale hal. De contestatie van toen is voor BOZAR geen reden voor nostalgie. We maken de balans op van het wereldwijde verzet in de sixties en blikken vooruit. Welke vormen van cultureel protest maken vandaag het verschil? Hoe kan het cultuurinstituut BOZAR zich nog meer openstellen voor de stad en de burgermaatschappij van vandaag? En welke rol nemen kunstenaars op?

Met een uitgebreid programma van tentoonstellingen, concerten, debatten, workshops en geplande en ongeplande ontmoetingen brengt BOZAR een jaar lang de verbeelding aan de macht.

Wist je dat?

  • Weg van mei

    Niet herdenken of gedenken moeten we met mei ’68, aldus Geert Buelens, maar de les in onze oren knopen en er naar handelen. Wat er op het spel staat is immers niet de geschiedenis maar de toekomst.

    — gepubliceerd op
  • ‘Mannen mogen meedoen, als vrouwen de leiding nemen’

    In mei ‘68 sprongen progressieve jongeren op de barricades voor meer inspraak en minder bevestiging van de status quo. “In Vlaanderen is de strijd zelfs vroeger begonnen, wij waren voor op de rest van de wereld”, zegt voormalig ‘Dolle Mina’ Chantal De Smet.

    — gepubliceerd op
  • ‘Mensenrechten kunnen niet zonder sociale rechtvaardigheid’

    ‘Niet Trump, maar hysterie is een bedreiging voor de democratie’. Dat was de titel die Samuel Moyn boven het opiniestuk plaatste dat hij een jaar na de inauguratie van de nieuwe Amerikaanse president in The New York Times liet verschijnen. Vergis u niet, Moyn is geen fan van The Donald.

    — gepubliceerd op
  • "U heeft het doosje, maar wij hebben de lucifers"

    Anekdote over Collectif C4

    — gepubliceerd op

Lopend en binnenkort

Voorbij