21

Dmitri Prigov (°1940 – 2007, Moskou) mag dan wel de meest productieve, gevatte en diepzinnige Russische dichter en kunstenaar zijn, hij is meer dan 10 jaar na zijn dood nog steeds grotendeels onbekend in Europa. Dmitri Prigov was een dissident en een non-conformist die vanaf de jaren 70 een sleutelfiguur vormde in het Moskouse conceptualisme. Samen met onder andere Iliya Kabakov en Erik Bulatov behoorde hij tot de generatie van kunstenaars die de grote verhalen en iconografieën uit de geschiedenis van de Sovjet-Unie wilden neerhalen, door te spotten en spelen met de leegte van hun boodschappen. Prigov wordt in de eerste plaats herinnerd als dichter, maar was een veelzijdige, Dante-achtige kunstenaar. Zo combineerde hij in zijn oeuvre grafische kunst, beeldhouwkunst, installaties, performance- en videokunst, cultuurtheorie en muziek.

 

Hoe komt het dat we de naam Prigov zelden horen weerklinken in de Europese kunstgeschiedenis van de 20e eeuw? Waarom zien we zo weinig werken van Dmitri Prigov in Europese museumcollecties en grote internationale tentoonstellingen? Wie is Prigov en wat is zijn plaats in de erehal van Europese kunstenaars en intellectuelen? Deze en andere vragen worden beantwoord in lezingen van Irina Prokhorova, literatuurcriticus en -historicus, hoofd van het tijdschrift en de uitgeverij NLO in Moskou en een vurige promotor van Prigovs nalatenschap, Nicolas Liucci-Goutnikov, curator van de 2016-tentoonstelling KOLLEKTSIA! Art contemporain en URSS et en Russie 1950-2000 in het Centre Pompidou in Parijs, en Elena Sorokina, kunsthistorica en curator voor het Hoger Instituut voor Schone Kunsten (HISK).