17

Keith Haring stierf aan AIDS-gerelateerde aandoeningen op 16 februari 1990. Aan de vooravond van zijn 30ste sterfdag viert en bespreekt BOZAR zijn kunst en activisme in een openhartig gesprek met Julia Gruen.

Julia Gruen is de Executive Director van de Keith Haring Foundation. Zij was de studiomanager en vertrouweling van de kunstenaar van 1984 tot het einde van zijn leven. Ze begeleidde Haring toen hij transformeerde van een figuur uit de counter-culture tot een wereldwijde ster in de kunstscene van de jaren 80. Toen hij in 1989 de Keith Haring Foundation oprichtte, benoemde hij Gruen tot directeur, een functie die zij tot op de dag van vandaag vervult. 

Als professionele medewerkster en vriendin is Julia Gruen een belangrijke getuige van zowel de New Yorkse kunstscene in de jaren 80, als van de internationale carrière van Haring. Als hoeder van zijn kunst, ideeën en liefdadigheidsdoelen is zij de ideale gast om zijn evoluerende positie in de kunstgeschiedenis en in de hedendaagse maatschappij te bespreken.
 

Wist je dat?

  • Het activisme van Keith Haring

    Keith Haring was een artiest die de straat opzocht. Hij was kunstenaar, activist en idealist. In een optimistische strijd tegen alles wat macht was, deelde Haring pamfletten uit, kleefde hij een affiche, maakte hij een tekening, beschilderde hij een muur… Zo onvermoeibaar hij was als artiest, even geëngageerd was Haring als politiek en sociaal activist. Een hobbelige rit van een krantenjongen uit het conservatieve Kutztown, tot een gevierd kunstenaar-activist in New York. 

    — gepubliceerd op
  • Kunst op de dansvloer

    Keith Haring

    Het New York waar plattelandsjongen Keith Haring in terecht kwam op het einde van de 1970s was helemaal anders dan New York vandaag. De stad had op economisch gebied een bijzonder stormachtig decennium achter de rug en was zo goed als failliet. Uiteraard flaneerden er uptown miljonairs rond Central Park, maar downtown waren hele buurten, zoals de East Village, afgeschreven als vuil, verlaten en gevaarlijk. De lage huurprijzen trokken wel een nieuw publiek van jonge, artistieke progressievelingen. Haring voelde er zich helemaal thuis:

    — gepubliceerd op