Belgian National Orchestra, Hermus & Gavrylyuk

Sommige muziek barst van energie nog voor de eerste noot goed en wel is neergedaald. Het populaire Derde Pianoconcerto van Sergei Prokofiev is zo’n werk. Het sprankelt en botst langs alle kanten en is tegelijk scherp en onweerstaanbaar levendig. Geschreven tussen Rusland, Frankrijk en Amerika staat het concerto symbool voor een grenzeloze vrijheid. Zoals dirigent André Previn het ooit treffend zei, is dit wellicht het beste pianoconcerto uit de postromantiek: vingervlug, uitgesproken Russisch en extreem veeleisend. De piano dartelt  en daagt uit. De toon is licht maar ironisch, bijna Mozartiaans in helderheid, maar met ritmische structuren die wringen. Met topsolist Alexander Gavrylyuk krijgt dit meesterwerk een vertolker die vuur en finesse moeiteloos combineert. Zijn spel koppelt kracht aan precisie en maakt van elk motief een moment van pure energie. Daarna presenteert Pyotr Ilyich Tchaikovsky zijn monumentale Manfred-symfonie. Tchaikovsky was bovenal een man van de melodieën. Brede, zingende lijnen nestelden zich onverbiddelijk in de harten van het publiek. In Manfred wordt dat melodieuze talent aangevuld met een groots romantisch verhaal vol verlangen, innerlijke strijd en noodlot, geïnspireerd door het gelijknamige gedicht van Lord Byron. De symfonie is doordrenkt van meeslepend melodrama, rijk georkestreerd en emotioneel intens. Elke climax, vakkundig opgewekt door dirigent Antony Hermus, voelt als een golf die je optilt en meesleurt; elke lyrische passage ademt weemoed en hartstocht. Een Sunday Symphony waarin jeugdige energie en romantische overgave elkaar innig omhelzen.