Symfonieorkest van de Munt

“Bartók vond een punt waar de erfenis van het verleden en de revolutie van het heden – in Adorno’s woorden: restauratie en vooruitgang – samenkwamen”, stelde Bartók-kenner János Kárpáti vast. Inderdaad vormt Bartóks muziek een soort convergentiepunt van de grote tendensen van de 20ste eeuw: classicisme en modernisme. Zijn Concerto for Orchestra is daar een exponent van. Maar is dit ook niet het geval bij het korte, ingetogen Requiem for strings van de Japanse componist Toru Takemitsu of zelfs van het Pianoconcerto Nr.20 in d-moll van Mozart, waarin de romantiek zich reeds aankondigt? Is niet elke goede muziek een mengeling van traditie en vooruitgang, een spelen met het bekende om het onbekende te ontginnen? Alain Altinoglu slaat bruggen tussen bekend en minder bekend repertoire, tussen traditie en vernieuwing, en laat in dit programma het Muntorkest op virtuoze wijze schitteren.