Vies infimes, vies infâmes - Quelques réflexions sur la photographie queer

Deze lezing onderzoekt de mechanismen die de aanwezigheid van genderminderheden in fotografie historisch hebben gevormd en nog steeds bepalen. Het verdwijnen uit archieven en de schaarste aan visuele bronnen gaan paradoxaal genoeg gepaard met een stereotiepe hyperzichtbaarheid. Tegenover deze toewijzingen staan emancipatorische praktijken: zelfrepresentatie, gemeenschapsarchieven en het ombuigen van visuele codes, die de relatie tot het medium herconfigureren. Het gaat er dus om de mechanismen bloot te leggen waarmee fotografie, verre van louter een drager van representatie te zijn, actief deelneemt aan de sociale constructie van genderidentiteiten en, afhankelijk van het gebruik ervan, normen kan bestendigen of een instrument van subjectieve hertoe-eigening kan worden.

Hélène Giannecchini is een Franse schrijfster, kunsttheoreticus en tentoonstellingscurator. Ze is doctor in de literatuurwetenschap en gespecialiseerd in de relatie tussen tekst en beeld, alsook in de geschiedenis van fotografie en hedendaagse kunst. Een groot deel van haar onderzoek werd gewijd aan de fotografe en schrijfster Alix Cléo Roubaud, voor wie ze in 2014 onder meer een grote overzichtstentoonstelling organiseerde in de Bibliothèque nationale de France. Ze doceerde aan de École européenne supérieure de l’image, was resident van de Villa Médicis (2018-2019) en Villa Albertine. Tot haar bekendste boeken behoren Une image peut-être vraie (2014), Voir de ses propres yeux (2020) en Un désir démesuré d'amitié. Haar recente werk richt zich met name op LGBTQI+-archieven, verhalen van minderheden en de cultuurgeschiedenis van queer-gemeenschappen.