De steun van Bozar voor deze kunstvorm in voortdurende ontwikkeling komt tot uiting in talrijke nieuwe producties en heropvoeringen op maat van de ruimtes van het Paleis. Elke voorstelling doorbreekt de traditionele conventies en put haar kracht uit kwetsbaarheid of uit het vermogen om zich aan te passen. 

Bewegingen die voortvloeien uit kleding 

Darius Dolatyari-Dolatdoust is een multidisciplinaire kunstenaar bij uitstek en maakt van zijn praktijk een ontmoetingsplaats tussen design, mode, scenografie en performance. Hij combineert zijn technische en artistieke expertise in performances die de relaties tussen vorm en beweging verkennen. Via zijn projecten, met name in het MUDAM in Luxemburg, de Serralvès Stichting in Porto en de Magasins Généraux in Parijs, beschouwt hij ruimtes als bouwstenen van een verhaal. De kostuums scheppen daarbij een meeslepende sfeer, waarbij de grenzen tussen lichaam en decor vervagen. In zijn installaties beschouwt hij kleding als een verlengstuk van het lichaam en speelt hij met de culturele percepties die dit oproept. Met DRESSING en mata !bouwt hij het narratieve karakter van kleding verder uit, tussen levende archieven en imaginaire speculaties. 

Verbeelding als universele taal 

Regisseur Nico Jongen staat aan het hoofd van het gezelschap Ça marche, dat hij in 2015 samen met Oriol López in Barcelona oprichtte. Vanuit die werking maakt hij immersieve, inclusieve en geëngageerde projecten waarin theater, dans en installaties samenkomen. Met een bijna documentaireachtige aanpak ontwikkelt hij een poëtiek van het gebaar door het potentieel van niet-professionele lichamen op het podium te verkennen. De laatste tijd richt zijn werk zich vooral op collectieve creaties met mensen met een auditieve of visuele beperking. Deze samenwerkingen openen mogelijkheden om de vormgeving van het podium te herzien, rekening houdend met de diversiteit aan manieren van waarnemen en uitdrukken. Via workshops onderzoekt hij de interacties tussen gebarentaal, bewegingen, licht en geluid om toegankelijke en poëtische ervaringen te creëren. HAPPY END, een nieuw project dat in Bozar tot stand is gekomen, gaat over de metamorfose van tienerlichamen in een ode aan de collectieve kracht. 

Een icoon van experimentele dans en performance 

De Spaanse artiest Mónica Valenciano heeft dans, beweging en theater gestudeerd en buigt zich over expressieve mogelijkheden zoals de ‘ademhaling ‘van een beweging, de ‘akoestiek’van een gebaar, de ‘multifocaliteit’ van een lichaam. Via processen waarin beweging, woord en ruimte in elkaar overvloeien, wordt het lichaam een plek waar het intieme en het politieke elkaar ontmoeten. Als dichter, activist en pedagoog ontwikkelt ze een benadering van de performance die de aandacht en de emoties in hun onmiddellijkheid weet te vangen. Naast haar creatie in Bozar zal ze studenten ontmoeten in workshops, waarmee ze bijdraagt aan het openen van nieuwe ruimtes voor dialoog tussen kunst en maatschappelijk engagement.