Jarenlang heeft één vraag zijn onderzoek gestuurd: Hoe kunnen we de Zuidoost-Aziatische cultuur precies definiëren? Of zoals de kunstenaar het stelt: “Wat vormt de eenheid van Zuidoost-Azië, een regio die nooit verenigd is geweest door taal, religie of politieke macht?” In plaats van één antwoord te geven, vermenigvuldigt Ho Tzu Nyen perspectieven, stemmen en tijdlijnen om de vraag te ontrafelen in een doorlopende reeks werken getiteld The Critical Dictionary of Southeast Asia. Ho werkt samen met muzikanten, maakt gebruik van schaduwpoppenkast of gaat in dialoog met algoritmen die eindeloze variaties van een verhaal kunnen genereren, met tijdgebonden media als zijn belangrijkste ondersteuning.
In de ‘antichambres’ van het Paleis voor Schone Kunsten geven drie belangrijke werken een beeld van de visie van de kunstenaar. Centraal in de tentoonstelling staat T for Time (2023), een uur durende realtime video-installatie. Tijd is voor Ho zowel het werkmateriaal als een ongrijpbaar concept: voor een filmmaker is het inderdaad de essentie van bewegende beelden. Het werk ontvouwt zich op twee overlappende schermen. Op het achterste scherm: beeldmateriaal dat door een algoritme wordt vervaagd en opnieuw gevormd. Op het voorste scherm: een 2D-geanimeerde echo van dezelfde scènes, met de hand getekend en voortdurend opnieuw samengesteld. Elk hoofdstuk vertelt een ander verhaal over tijd, van de wereldwijde standaardisatie van klokken tot intieme familieanekdotes, bijeengehouden door de soundtrack van een solo-saxofoon. T for Time is minder een antwoord dan een cascade van nieuwe vragen, en een poging om de definitie van tijd weer te geven als een sleutelelement in het begrijpen van de culturele verschillen in Zuidoost-Azië.
Verder in de tentoonstelling fungeren de Time Pieces als voorbereidende aantekeningen voor T for Time. De installatie bestaat uit 43 schermen in verschillende vormen en maten, waarin Ho's oorspronkelijke gedachten over tijd zijn verzameld. Op een halfronde muur tonen de digitale apparaten verschillende beelden die tijd meten, buigen of symboliseren. Sommige video's duren een seconde, andere tot wel 24 uur. Een video van een motorrijder die door de werkelijke tijd van de dag rijdt; een 2D-getekend portret geïnspireerd op Hitchcocks personage van de moeder in Psycho, dat de verstrijkende tijd vertegenwoordigt; of twee gesynchroniseerde klokken die stilletjes uit elkaar drijven, een knipoog naar Félix González-Torres' Two Lovers. Beelden, apps, 3D-modellen, animaties ... De mix is opzettelijk ongeregeld, een viering van de heterogeniteit van de tijd.
Tegenover deze verkenningen staat de première van P for Power, het nieuwste deel in Ho's doorlopende Critical Dictionary of Southeast Asia en een opdracht van Bozar. Hier wordt macht gezien als tijd: een universeel concept dat iedereen denkt te begrijpen, totdat ze het proberen te definiëren. De video-installatie is opgebouwd uit 30 hoofdstukken, elk een vraag-en-antwoordgesprek tussen Ho en een AI-chatbot over wat macht zou kunnen zijn. Animistische ideeën uit Zuidoost-Azië, visies over evolutionaire biologie, elektriciteit, coördinatie tussen soorten ... Elk van deze ideeën wordt een manier om Macht te heroverwegen, zoals Baruch Spinoza dat deed: niet als overheersing, maar als het vermogen om invloed uit te oefenen en beïnvloed te worden. Macht is wat door de tijd heen blijft resoneren en wat gevoeligheid raakt in verandering. De installatie is opgevat als een ‘werk in uitvoering’ en evolueert gedurende de looptijd van de tentoonstelling, waardoor elke bezoeker een ander resultaat van het onderzoek te zien krijgt.
Samen nodigen de drie werken de bezoekers uit op Ho Tzu Nyens favoriete terrein: een ruimte waar ideeën elkaar verbinden, vermenigvuldigen, botsen en voortdurend veranderen.
